What’s up જીંદગી

ચંન્દ્રકાંત બક્ષી સાહેબની મને વાત યાદ આવે કે ગુજરાતી સંતાનોની 60% જીંદગી તો માબાપ જ જીવી નાખે છે. શુ કરવુ, કોની સાથે રહેવુ,શુક્રવાર ભણવુ, લગ્ન કોની સાથે કરવા અને અલગ રહેવા જોઈએ તો ત્યાંની બારીના પડદાનો કલર ક્યો રાખવો છેક ત્યા સુધી બોલો!

માણસને જીવનમા સૌપ્રથમ તો સ્વતંત્રતા જોઈએ છે. કોઈ કહે એમ નહી, હુ જ મારી જીંદગી નક્કી કરુ. અને આવુ જ હોવુ જોઈએ નહીંતર તો ગુલામી જેવુ લાગે.

અને સ્વતંત્રતા મળ્યા પછી પણ માણસ પોતાથી જ ડરે છે. અમુક હદની સફળતા પછી જીંદગીનો અંત માની લઈએ છીએ. સારા ભણતર બાદ સારા પગારની નોકરી એ જ જીવન? શુ જિંદગીભર બીજાને જ કમાઈને આપવાનુ? આપણા માટે આપણે ક્યારે કરશુ? શુ નવથી પાંચનુ રૂટીન ત્યા જ બધુ સમાપન? અને નોકરીએ રાખનાર પાછા પાંચ કે દસ ચોપડીઓ ભણેલા. આવુ કેમ?

જે લોકોને પોતાના દમ પર કંઈક કરી બતાવવુ છે એને પેલા એની જાતથી ડરવાનુ છોડવુ પડશે. જો નીડર બનશો તો આજ નઈ તો કાલ લીડર બની શકશો. શુ નરેન્દ્ર મોદીએ આગળ ન વિચાર્યુ હોત તો આજે આ સ્થાન પર હોત? બધાના જેવુ વિચારત તો આજે વડનગર જીલ્લાપંચાયતના પ્રમુખપદે જ હોત. ધીરુભાઈ થોડાકમા સંતોષ માની લે તો રિલાયન્સને જામનગરની બહાર કોઈ ઓળખતુ ન હોત કે આજ એના છોકરાઓ ગુજરાતી થઈને IPLમા મુંબઈની ટીમ ન રમાડતા હોત.

સપના બધા જોવે છે પણ જેમના સપનાઓમા global vision છે અને તેને સાકાર કરી ગયા છે તેમના ઉદાહરણ આપણે ભણીએ છીએ. બાકીના લોકોની વાત કંઈક આવી છે

પહેલા ૨૦ વર્ષ માતાપિતાની અપેક્ષાઓનો બોજો લઈને જીવીએ, પછીના ૨૦ વર્ષ એ બોજ હળવો થતા મુક્ત બનીને રોકટોક  વગર જીવીએ, ૪૦ વર્ષ બાદ ખબર પડે કે મારે જે કરવુ હતુ એ થયુ નહી એટલે અસંતોષની આગ દઝાડે અને ઝગડા થાય,૬૦ પર પહોંચીને એમ થાય કે હવે જાજુ ક્યા ખેંચવાનુ છે એટલે માથાકૂટ કોણ કરે, અને આખરે ૮૦ પર પહોંચતા સમજાય કે મારે ૨૦ એ જે કરવુ હતુ એ થયુ જ નહી, મારા સપનાઓ સપના જ રહી ગયા, બસ જીવન સમાપ્ત. 

અરે વ્હાલા આજે જોયેલા સપનાઓ સાર્થક કરવાનો સમય આજ જ છે, કાલ પર છોડીને અફસોસ શુકામ કરવો. માટે પોતાના માટે જોયેલા સપનાઓને સાચા કરવા આજે જા વળગી જાવ અને પછી સફળતાના શીખરે પહોંચીને જીંદગીને પુછજો,”  what’s up જીંદગી?”

શુભકામનાઓ. 

                                                                                 -આપનો સ્મિત મહેતા 

Advertisements